روستای ابیانه، روستای سرخ ایران در دل اصفهان + تصاویر سال98

روستای ابیانه، روستای زیبایی که در دامنه کوه‌ها قرار دارد که سال‌هاست به خاطر فرهنگ و لباس‌های خاص و زیبای مردمانش بسیار معروف شده است. این روستا در حال حاضر به عنوان یکی از قطب‌های گردشگری استان اصفهان شناخته می‌شود.

مردم این روستا به خاطر دور بودن روستا از سایر شهرها و روستاها، سال‌های بسیاری را در انزوا زندگی کرده‌اند. به همین خاطر لهجه و سایر آداب و رسومشان در طول سالها تغییر نکرده است.

در این مقاله می‌خواهیم تا از جنبه‌های مختلف به بررسی این روستای تاریخی و جذاب بپردازیم.

آنچه در ادامه این مقاله خواهید دید:

  • آشنایی با ابیانه
  • تاریخچه روستا
  • علت نام‌گذاری ابیانه
  • معماری روستا و خانه‌های سرخ
  • پوشش و زبان مردم محلی
  • شغل مردم محلی روستا
  • غذاهای محلی ابیانه
  • زیارتگاه‌های روستا
  • آتشکده هارپاک
  • چشمه‌های ابیانه
  • قلعه‌های تاریخی ابیانه
  • آدرس و مسیر دسترسی

با مجله گردشگری پروازک همراه شوید تا سفری داشته باشیم به روستای ابیانه و شما را با جاذبه‌های گردشگری این روستا بیشتر آشنا کنیم.

ابیانه در زمستان

آشنایی با ابیانه

روستای ابیانه در استان اصفهان و در 40 کیلومتری شهرستان نطنز قرار گرفته است. این روستا یکی از سکونتگاه‌های مرتفع ایران محسوب می‌شود. به طوری که ارتفاع آن از سطح دریا حدود 2222 متر می‌باشد.

این روستای زیبا آب و هوای معتدل و مناسبی دارد. همچنین به خاطر بناهای تاریخی مختلف و فرهنگ خاص مردمش این منطقه بسیار مورد استقبال گردشگران قرار گرفته است.

این روستای زیبا و تاریخی در مرداد ماه سال 1354 به عنوان یکی از آثار ملی ایران ثبت شده است.

تاریخچه روستا

هیچ سند معتبری در مورد تاریخ و دلیل شکل‌گیری این روستا وجود ندارد؛ اما شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد قدمت روستا نزدیک به 1500 سال است.

این روستای زیبا از سکونتگاه‌های قدیمی در حاشیه دشت کویر است و آثاری از دوره‌های ساسانی، سلجوقی، صفوی و قاجاریه در آن وجود دارد که می‌تواند نشان‌دهنده تاریخچه طولانی این روستا باشد.

بر اساس گفته‌ها و شنیده‌های مردم قدیمی این روستا، پادشاهان صفوی وقتی به ییلاق نطنز می‌رفتند بسیاری از نزدیکان آن‌ها ترجیح می‌دادند که تابستان را در ابیانه بگذرانند.

لباس سنتی ابیانه

علت نام‌گذاری ابیانه

مردم محلی این روستا در گذشته به این منطقه ویونا می‌گفتند. “وی” در گویش محلی به معنی بید و “ویانه” به معنی بیدستان است. احتمال داده می‌شود چون در گذشته این مکان یک بیدستان بوده به آن ویونا گفته می‌شده است و در طی زمان به مرور نام این روستا به ابیانه تغییر پیدا کرده است.

معماری روستا و خانه‌های سرخ

اولین چیزی که هنگام دیدن روستا توجه شما را به خودش جلب می‌کند خانه‌های سرخ‌رنگ روستا است.

خانه‌هایی که از گل سرخ ساخته‌شده‌اند و پنجره‌های مشبک چوبی دارند. نمای خارجی خانه‌های این روستا به خاطر خاک معدنی که در نزدیکی آنجا قرار دارد سرخ‌رنگ است. همین رنگ سرخ خانه‌ها باعث شده است تا این روستا به روستای سرخ نیز مشهور شود.

روستای سرخ ابیانه

پوشش و زبان مردم محلی

مردم این روستا زبان فارسی را با لهجه خاص خودشان صحبت می‌کنند. لهجه‌ای که با سایر مناطق متفاوت است و مخصوص مردم همین منطقه است.

مردم ابیانه همچنان به لباس‌های محلی خود وفادارند. مردان شلوار گشاد و سیاه‌رنگ و خانم‌ها پیراهن‌هایی از پارچه‌های گل‌دار و رنگارنگ می‌پوشند؛ و چارقدهای سفید گل‌دار سرشان می‌کنند.

شغل مردم محلی

اغلب مردم ابیانه به دامداری و کشاورزی مشغول‌اند. آن‌ها آب مورد نیاز برای باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی‌شان را از طریق هفت قنات و چشمه‌ای که در روستا وجود دارد تامین می‌کنند.

محصولات کشاورزی این منطقه سیب‌زمینی، جو، گندم و میوه‌هایی مانند سیب، گلابی، زردآلو و گردو است.

یکی دیگر از شغل‌های مردم این منطقه قالیبافی است. در حال حاضر سی کارگاه قالی‌بافی فعال در روستا وجود دارد.

در گذشته درست کردن گیوه نیز در این روستا رونق داشته اما در گذر زمان تقریباً این هنر به فراموشی سپرده شده است.

سوغات ابیانه

غذاهای محلی ابیانه

غذای مردم این منطقه به غذاهای سایر مناطق کویری ایران شباهت بسیاری دارد. در این روستا غذایی به نام “گپا” وجود دارد که در واقع نوعی قرمه با گوشت گوسفند است.

یکی دیگر از غذاهای معروف این منطقه “کاروانی” نام دارد. این غذا شباهت بسیاری به کله‌جوش دارد و از کشک، پیاز و نعناع تشکیل شده است.

از دیگر غذاهای محلی این روستا می‌توان به حلیم جو، آش سیرابی، آش کشک، اوماچ و حلیم برگ مو اشاره کرد.

زیارتگاه‌های روستا

در روستای ابیانه زیارتگاه‌هایی ساخته شده که برای مردم محلی بسیار قابل احترام‌اند. در ادامه به معرفی این زیارتگاه‌ها می‌پردازیم.

زیارتگاه هینزا

در جنوب روستا دره باریکی وجود دارد که ساختمان زیارتگاه هینزا در تو رفتگی یکی از صخره‌های این دره قرار گرفته است.

اهالی ابیانه این زیارتگاه را متعلق به بی‌بی زبیده خاتون دختر موسی بن جعفر می‌دانند و معتقدند که وی زمانی که در حال فرار بوده است مردم روستا او را در این اتاقک مخفی کردند و بعد از چند روز او را به سمت روستای هنجن روانه کرده‌اند.

در واقع این زیارتگاه محل دفن بی‌بی زبیده خاتون نیست بلکه محل عبور او بوده است. برخی نیز بر این باورند که این زیارتگاه متعلق به دوره آناهیتا است.
غذای محلی روستای ابیانه

زیارتگاه شاهزاده یحیی و شاهزاده عیسی

در شرق روستا مقبره‌ای وجود دارد که فرزندان امام موسی بن جعفر به نام شاهزاده یحیی و شاهزاده عیسی در آن دفن هستند.

ساختمان این امامزاده برخلاف سایر خانه‌های این روستا دارای حیاط مرکزی است. در داخل حیاط این زیارتگاه آب‌نمایی وجود دارد که آب آن از رودخانه اصلی روستا تأمین می‌شود.

این امامزاده دارای گنبدی فیروزه‌ای و هشت‌ضلعی است. همچنین در رواق این حرم مطهر نیز کتیبه‌هایی وجود دارد که به تازگی مرمت شده‌اند.

بر روی ضریح این امام‌زاده هیچ نوشته‌ای‌ وجود ندارد. ولی در سقف آن تاریخ‌هایی مربوط به زمان مرمت این بنا و همین‌طور آیات و اشعاری نوشته شده است.

زیبایی این امامزاده در سادگی بنای آن است به طوری که تزیینات خاصی در آن دیده نمی‌شود. و با وجود مرمت‌های متعددی که در سال‌های اخیر در آن صورت گرفته است همچنان سادگی خود را حفظ کرده است.

آتشکده هارپاک

یکی از آثار قدیمی ابیانه آتشکده هارپاک است که در محله‌ای به نام میان ده قرار دارد. این آتشکده از معابد زرتشتی است که به صورت چهار طاقی ساخته شده است. چهار طاقی یعنی  زمینی چهار گوش با پوششی گنبدی شکل که چهار طاق ورودی دارد.

در گذشته همیشه آتشی در وسط آتشکده روشن بوده که مردم برای آن احترام زیادی قائل بودند و کاروان‌ها به وسیله روشنایی همان آتش مسیرشان را پیدا می‌کردند.

برخی نام این آتشکده را به یکی از شخصیت‌های مشهور تاریخ مادها و هخامنشی نسبت می‌دهند. به جز آتشکده هارپاک آتشکده‌های دیگری نیز در ابیانه وجود داشته که همه آن‌ها از بین رفته‌اند.

ابیانه در تابستان

چشمه‌های ابیانه

در این روستای دیدنی، چشمه‌های بسیاری وجود دارد که از جاذبه‌های گردشگری این منطقه به شمار می‌روند. در ادامه تعدادی از این چشمه‌ها را معرفی خواهیم کرد.

دو آبی: این چشمه مهم‌ترین منبع آب روستا است که در غرب روستا قرار دارد. این چشمه در تمام فصول سال آب آن جاری است و می‌توان از آن استفاده کرد.

رئیسون: این چشمه آب آشامیدنی روستا را تأمین می‌کند و در غرب روستا قرار داد. بر اساس باور قدیمی مردم روستا چون این چشمه از پای درخت زرشک جاری می‌شود، آشامیدن آب آن باعث طولانی شدن عمر می‌شود.

تاردر: این چشمه نیز در شمال روستا قرار دارد و به قنات تاردر معروف است.

چشمه های ابیانه

قلعه‌های ابیانه

در این روستای تاریخی سه قلعه وجود دارد که مردم در گذشته به نوبت در این قلعه‌ها نگهبانی می‌دادند تا از جان و مال خود در برابر راهزنان و یاغی‌ها محافظت کنند.

تخت هامان یا پال هونه: این قلعه متعلق به 200 سال پیش است و در جنوب غربی ابیانه ساخته شده است. جالب است بدانید که سندی در این قلعه قدیمی وجود دارد که به سهم هر فرد در ساخت این قلعه اشاره کرده است.

قلعه هرده: این قلعه در شمال شرقی روستا و در محله‌ای به همین نام قرار دارد. ارتفاع دیوارهای این قلعه حدود 4 تا 5 متر است و ضخامت دیوارهای آن حدود یک متر است.

در ساخت این قلعه برخلاف سایر قلعه‌های روستا که از خاک رس ساخته شده، از سنگ‌های درشت استفاده شده است.

قلعه پاله: این قلعه در شمال غربی روستای ابیانه قرار دارد.

قلعه های تاریخی ابیانه

آدرس و مسیر دسترسی

آدرس: استان اصفهان، ۳۵ کیلومتری شمال غربی شهرستان نطنز

شما می توانید هم از طریق اتوبان کاشان – اصفهان و هم از جاده کاشان – نطنز به این روستای دیدنی بروید. در این جاده ها تابلوها شما را به سمت روستای ابیانه هدایت می کند. شما باید از روستاهای هنجن، یارند، کمجان، برزه و طره عبور کنید تا به ابیانه برسید.

بهترین زمان سفر به روستای ابیانه اردیبهشت‌ماه و مهرماه است.

روستای ابیانه و تصاویر

سخن آخر:

در این مقاله سعی کردیم تا به معرفی روستای تاریخی و زیبای ابیانه بپردازیم و شما را با فرهنگ و آثار تاریخی این روستا آشنا کنیم. روستایی زیبا با طبیعتی بکر و آثار تاریخی فراوان و دیدنی که در کمتر جایی این ویژگی ها در کنار هم یافت می شود.

نظر شما درباره روستاهای تاریخی و معروف ایران چیست؟

آیا تاکنون به ابیانه سفر کرده‌اید؟ تجربیات خود را با ما در میان بگذارید.

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.